Według Iwony Grodź film Kawalerowicza i Konwickiego jest przede wszystkim dziełem o „pragnieniu miłości i gotowości poświęcenia dla niej wszystkiego”. Gródź przypomniała, że w filmie pojawiają się dwie bardzo ważne kwestie dialogowe: „miłość jest na dnie wszystkiego” i „miłość jest mocna jak śmierć”. To ostatnie zdanie przytaczane jest w momencie bicia klasztornego dzwonu, „symbolu miłości złożonej w ofierze Bogu”; w finale Matki Joanny od Aniołów dzwon już milczy, co zwiastuje „przejście do ziemskiego, ludzkiego wymiaru miłości”.
Jan Rek odczytywał film Kawalerowicza i Konwickiego przez pryzmat inspiracji twórców filmami takimi jak Męczeństwo Joanny d’Arc (1929) Carla Theodora Dreyera. Zdaniem Reka Matka Joanna od Aniołów zdradza daleko idącą dyscyplinę inscenizacyjną:
Czarno-biała taśma oraz nadzwyczajna oszczędność stosowanych środków ekspresji (np. ograniczone i powolne, czasem wręcz majestatyczne ruchy kamery, prezentowanie postaci w planach bliskich na tle ścian i murów [...], eksponowanie faktury materii, minimalne rozczłonkowanie przestrzeni filmowej, oczyszczenie przestrzeni kadru z nadmiaru rekwizytów, operowanie montażem, który nie narusza ciągłości akcji [...], wreszcie