nominowany do Grand Prix festiwalu, zdobył „jedynie” Srebrną Palmę, przegrywając rywalizację z podobnie antyklerykalną w wymowie Viridianą (1961) Luisa Buñuela.
Analizy i interpretacje Alicja Helman w analizie filmu w 1986 roku podkreśliła, że Matka Joanna od Aniołów jest „dziełem doskonale spójnym i konsekwentnym”. Zauważyła również, że dzieło Konwickiego i Kawalerowicza w porównaniu z pierwowzorem Iwaszkiewicza uniwersalizuje przekaz: w miejsce „małego realizmu” ukazuje historię ponadczasową, bardziej zrozumiałą dla przeciętnego widza. Ponadto, jak zanotowała Helman, film przyznał Joannie podmiotowość, której w opowiadaniu została pozbawiona przez narratora Suryna. Krzysztof Kornacki zauważył, że film skutecznie krytykuje fundamenty, na których opiera się postać Suryna: irracjonalną wiarę, która według Kornackiego jest przejawem niedojrzałości bohatera, oraz kościelną pedagogikę, w jakiej został wychowany. Tadeusz Lubelski wspominał jednak o jeszcze innej interpretacji, według której film miał alegorycznie obrazować „doświadczenie człowieka w społeczeństwie totalitarnym”. Zdaniem Anny Skóbel Matka Joanna od Aniołów koncentruje się przede wszystkim na stawianiu pytania o zło, które jest wpisane w naturę ludzką.