Ewolucja języka zachodzi również w synchronii. Istnieje język wewnętrzny (język myśli i pojęć) i uzewnętrzniony (język obrazów, który może być wyrażony w mowie lub piśmie). Istnieje język intelektualny (służący komunikacji i informacji, pełniący funkcję społeczną) i emocjonalny (służący ekspresji mówiącego). Podstawowymi funkcjami języka są funkcja porozumiewawcza (znak kieruje na desygnat, mamy do czynienia ze znaczeniem literalnym) i poetycka (znak kieruje na samego siebie, należy doszukiwać się głębszych znaczeń). Funkcja komunikacyjna języka narzuca na niego konieczność bogacenia się, rozwijania. Język poetycki ma jedynie formę , jest indywidualną wypowiedzią twórcy. Zarówno język mówiony, jak i pisany może przyjąć formę dialogu i monologu. Rolę języka ogólnonarodowego pełni język literacki – ponaddialektalna forma języka. Ma on charakter normatywny. Jego wykształcenie nie jest znacząco uwarunkowane czynnikami zewnętrznymi. W języku obowiązuje zasada dychotomii, binaryzmu.