Quirico e Giulitta; arcybiskup Reggio di Calabria; administrator diecezji Veszprém; legat a latere w Polsce i na Węgrzech Tamás Bakócz; Kardynał z Ostrzyhomia (28 września 1500) – kardynał prezbiter Ss. Silvestro e Martino; arcybiskup Ostrzyhomia i prymas Węgier; kanclerz królestwa Węgier Melchior von Meckau; Kardynał z Brixen (31 maja 1503) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Brixen Ippolito d’Este; Kardynał z Ferrary (20 września 1493) – kardynał diakon S. Lucia in Silice; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; administrator diecezji Eger oraz archidiecezji Mediolanu i Kapui; komendatariusz opactwa terytorialnego S. Genesio w Brescello
Wszystkich mianował Aleksander VI, z wyjątkiem protoprezbitera del Milà y Borja, którego mianował jeszcze Kalikst III.
Przygotowania do elekcji Zupełnie kluczową sprawą było zapewnienie kardynałom bezpieczeństwa i swobody podczas elekcji. Za warunek konieczny dla osiągnięcia tego celu uważano wyjazd z miasta wszystkich baronów, a w szczególności Cezara Borgii i w tym kierunku włoscy kardynałowie działali od początku sediswakancji. Z uwagi na swą chorobę Cezar okazał się skłonny do układów. Najpierw wszedł w taktyczne porozumienie z rodem Colonna, a 22 sierpnia złożył uroczystą przysięgę posłuszeństwa Świętemu Kolegium.