W 1973 roku uzyskał na UAM stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii po obronie pracy doktorskiej Rozwój ekonomiczno-społeczny miasta Kalisza w okresie zaborów (1815–1918), przygotowanej pod kierunkiem Czesława Łuczaka.

Kariera naukowa W roku 1974 przeprowadził się do Rzeszowa, gdzie został zatrudniony jako asystent, a następnie jako adiunkt na Politechnice Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza. W 1981 habilitował się na Wydziale Historycznym UAM na podstawie rozprawy pt. Polityka ekonomiczna III Rzeszy na okupowanych terenach ZSRR (1941–1944).

W 1982 przeniósł się do Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (od 2001 Uniwersytet Rzeszowski), gdzie został kierownikiem Zakładu Historii Polski Najnowszej Instytutu Historii (do 2012). Na uczelni tej poza pracą naukowo-dydaktyczną pełnił także szereg innych ważnych funkcji organizacyjnych. W latach 1982–1983 oraz 1988–1988 był prodziekanem Wydziału Socjologiczno-Historycznego. Od 1983 do 1984 sprawował funkcję prorektora, a potem w latach 1984–1987 był dyrektorem Instytutu Historii. W latach 1990–1996 zajmował stanowisko dziekana Wydziału Socjologiczno-Historycznego.