Tradycja wycinania Wycinankę mogli wykonywać tylko mężczyźni, ponieważ w kulturze żydowskiej kobietom nie wolno było zajmować się sztuką. Wycinano je najczęściej szewskim nożem, jako że był bardzo ostry. Materiałem był najpierw pergamin, później biały papier. Składano go na pół na desce i wycinano wzdłuż zaznaczonego wzoru. Po wycięciu papier był malowany, przeważnie farbami wodnymi, a jeśli pozostawiano wycinankę niezamalowaną, wówczas podkładano pod nią tło, aby sprawiała wrażenie koloru.
Rodzaje wycinanek żydowskich Mizrach thumb|Mizrach z końca XIX wieku, prawdopodobnie z Polski, wym. 33x41 cm Mizrach (מיזרח) – ten rodzaj wycinanek zawieszano w domach na ścianie wschodniej (samo słowo mizrach oznacza wschód), w stronę Jerozolimy, aby wiedzieć, w którą stronę należy zwrócić się odmawiając codzienną modlitwę. Była to wycinanka dużego formatu, od A4 do 1m długości boku, całoroczna, wisiała niezależnie od świąt żydowskich. Oprawiano ją w ramę, czasem umieszczano za szybą.
Mizrach ma ogólniejsze znaczenie, oznaczał ozdobę, ale niekoniecznie wycinankę.