12 czerwca 1918 awansował do stopnia generała majora ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918.
Służba w Wojsku Polskim Po rozpadzie monarchii habsburskiej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 20 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, mając z Polską związki osobiste, związane z miejscem służby oraz przebywaniem z polskimi jeńcami. 24 kwietnia 1919 roku objął stanowisko dowódcy brygady piechoty (piechoty dywizyjnej) w 4 Dywizji Piechoty. W tym czasie przybrał też polskie nazwisko Krajowski. 20 września 1919, po uzyskaniu zezwolenia Namiestnictwa Galicyjskiego, w ewidencji wojskowej zmieniono mu nazwisko rodowe „Kraliczek” na „Krajowski”Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 92 z 14 października 1919 roku, poz. 3458..
Uczestniczył w wojnach – polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, dowodząc Grupą gen. Bonnina oraz grupą operacyjną swojego imienia (przeformowaną następnie w 18 Dywizję Piechoty) w bitwach pod Brodami i rejonie Modlina, bojach nad Wkrą, a następnie w działaniach pościgowych na Polesiu i Wołyniu. Uczestniczył w walkach na froncie ukraińskim od połowy maja 1919 roku, zdobywając ze swoimi siłami 4 DP m.in. Sambor i Stryj. Do 27 czerwca 1919 roku 4 DP podzielono na dwie grupy operacyjne, w tym grupę gen. Krajowskiego, która między innymi zdobyła Buczacz i dotarła do Zbrucza 17 lipca 1919 roku.