Konotacja słowa „ktoś” jest tak uboga, że stwierdzenie, że komisarz szuka kogoś, przy założeniu, że dopełnienie czasownika jest tu rozumiane w sposób nieprzezroczysty, należałoby rozumieć w ten sposób, że komisarz szuka kogokolwiek, co oczywiście ma bardzo niewiele sensu. Inaczej wygląda to w przypadku takiego oto zdania:
(10) Tom sądzi, że ktoś zdemaskował Katylinę.
Tutaj owo „ktoś” może zostać zinterpretowane dwojako: już to jako przezroczyste, już to jako nieprzezroczyste odniesieniowo. W obu przypadkach zdanie (10) będzie miało sens. Można powiedzieć, że Tom sądzi, że jest ktoś, kto zdemaskował Katylinę, czyli po prostu, że Katylina został zdemaskowany (interpretacja nieprzezroczysta). Lecz dopuszczalna jest także interpretacja tego zdania jako wprowadzającego pozycję odniesieniową, a mianowicie, że Tom uważa, że pewna konkretna osoba (Tom może ją wskazać) zdemaskowała Katylinę. Interpretacje te dają się jasno wyrazić w języku logiki pierwszego rzędu:
Interpretacja nieodniesieniowa (nieprzezroczysta): Tom sądzi, że E(x) x zdemaskował