Quine zwraca uwagę na trudności, jakie się pojawiają, gdy na pozycjach nieodniesieniowych położymy terminy nieokreślone, a więc zaimki wskazujące, osobowe itp. W przypadku, gdy dany funktor dopuszcza dwie interpretacje, odniesieniową i nieodniesieniową, wydaje się, że termin nieokreślony nie może zajmować pozycji nieodniesieniowej, ponieważ nie ma on żadnej treści, poprzez którą mógłby wskazywać na swoje odniesienie, nie ma jak gdyby nic poza samym odniesieniem. A więc termin nieokreślony, jak można przypuszczać, powinien pozostawać w pozycji czysto odniesieniowej (s. 171). Rozważmy zdanie:
(9) Komisarz szuka kogoś.
Quine pisze:
„Jeżeli chcemy właściwie zrozumieć zdanie „Komisarz szuka kogoś”, musimy myśleć o tej pozycji jako o czysto odniesieniowej” (s. 171)
Zgodnie bowiem z tym, co stwierdziliśmy powyżej, funktor „szuka” może być zinterpretowany zarówno jako czysto odniesieniowy, jak i jako nieodniesieniowy. Jednak w przypadku, gdy jako argument pojawia się termin nieokreślony, wymuszona zostaje interpretacja pierwsza, czyli uznanie, że drugi argument funktora „szuka” występuje w pozycji czysto odniesieniowej.