W ogólności terminy występują w pozycji czysto odniesieniowej w zdaniach orzekających. Wynika to z faktu, powiada Quine, że zdanie orzekające jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy o przedmiocie, oznaczanym przez termin jednostkowy, prawdziwie można orzec termin ogólny, występujący w pozycji gramatycznej orzecznika. Nie jest zatem istotne, przy pomocy jakiej dokładnie nazwy ów przedmiot zostanie wskazany; ważne jest tylko to, który to przedmiot (s. 166 – 167). Natomiast w zdaniu
(2) „Tuliusz mieszkał w Rzymie” jest trochejem.
nazwa „Tuliusz” pojawia się w pozycji, która nie jest czysto odniesieniowa. Aby to stwierdzić, wystarczy zauważyć, że zdanie „Cyceron mieszkał w Rzymie” nie jest trochejem, a więc podstawienie nazwy o tej samej ekstensji zmienia wartość logiczną zdania wyjściowego. O pozycji odniesieniowej i nieodniesieniowej w logice częściej mówi się w terminach funktorów intensjonalnych i ekstensjonalnych. To, że termin jest w pozycji odniesieniowej, może wyartykułować inaczej, mówiąc, że jest on argumentem funktora ekstensjonalnego. Natomiast pojawienie się pozycji nieodniesieniowej niezawodnie wskazuje na obecność funktora intensjonalnego.
Pozycja odniesieniowa i pozycja czysto odniesieniowa
Czystość odniesienia sposobów wikłania terminów w zdania jest cechą stopniowalną.