Quine ilustruje to przykładem zdania:
(3) Komisarz szuka prezesa zarządu szpitala.
Załóżmy teraz, że prezes zarządu szpitala został dziekanem na tyle niedawno, że komisarz nic na ten temat nie wie. Wyłania się kwestia, czy skłonni bylibyśmy w tej sytuacji uznać za prawdziwe zdanie:
(4) Komisarz szuka dziekana.
Jeśli tak, oznacza to, że traktujemy pozycję po prawej stronie funktora „szuka” jako czysto odniesieniową. Jednak z drugiej strony nie jesteśmy zmuszeni tego robić, można uznać prawdziwość (3), odrzucając jednocześnie (4). W przypadku zdania (1) takie rozterki się nie pojawiają, co świadczy o tym, że nazwa „Tuliusz” rzeczywiście zajmuje pozycję czysto odniesieniową (s. 166). Podobny jest przypadek funktora kognitywnego „a sądzi, że p”. Rozważmy zdanie:
(5) Tom sądzi, że Cyceron zdemaskował Katylinę.
Jeśli przyjmiemy teraz, że Tom nie wie, że Tuliusz i Cyceron to jedna i ta sama osoba, kwestia prawdziwości zdania (6) stanie się niejasna:
(6) Tom sądzi, że Tuliusz zdemaskował Katylinę.
Można bowiem interpretować ten problem dwojako.