Nic nie stoi na przeszkodzie, aby przyjąć, że operator kognitywny sądzenia wprowadza pozycję nieprzezroczystą i uznać, że zdanie (5) nie pociąga za sobą prawdziwości zdania (6), ponieważ Tom sam nie zgodziłby się z sądem wyrażonym w zdanie (6), jakkolwiek zdanie (5) prawdziwie opisuje jego przekonania. Można jednak stwierdzić przeciwnie. Skoro Tom wie, że Cyceron zdemaskował Katylinę, to wie on to o osobie desygnowanej przez nazwę „Cyceron”, że zdemaskowała Katylinę. A skoro osoba desygnowana przy pomocy nazwy „Cyceron” jest dokładnie tę samą osobą, która jest jednoznacznie oznaczana przez nazwę „Tuliusz”, to Tom sądzi o Tuliuszu, że zdemaskował Katylinę. A więc zdanie (6) wynika ze zdania (5), nawet jeśli Tom przeczy, iżby wyznawał sąd wyrażony w (6) (s. 169).
Rozszerzenie pojęcia pozycji czysto odniesieniowych na nazwy
Pojęcie pozycji czysto odniesieniowej w zdaniu w sposób naturalny daje się rozszerzyć na nazwy. Przykładem operatora nazwotwórczego, który wprowadza pozycje nieodniesieniowe, jest dla Quine’a cudzysłów. Jeśli np.