Ogólnie rzecz biorąc, fakt, że jakiś operator wprowadza terminy w pozycjach nieodniesieniowych jest jego wadą, ponieważ może prowadzić do nieporozumień, ponieważ termin „Tuliusz” występuje w nazwie (7) na podobnej zasadzie jak słowo „stres” w słowie „streszczenie” czy „tak” w wyrazie „ptak”. Dlatego Quine proponuje tworzyć nazwy zdań nie przy pomocy operatora wzięcia w cudzysłów, ale przez literowanie. Nazwą zdania (1) nie byłby termin (7), ale termin
(8) te-u-el-i-u-es-zet-odstęp-be-igrek-eł-odstęp-er-zet-igrek-em-i-a-en-i-en-e-em
Jak widać operator literowania nie tworzy pozycji nieodniesieniowych, ponieważ w ogóle nie występują w nim ciągi liter tożsame z nazwami terminów występujących w zdaniu wyjściowym, dla którego nazwę tworzymy.
Przezroczystość i nieprzezroczystość odniesienia
O konstrukcjach językowych, w których występują terminy w pozycji czysto odniesieniowej, mówimy, że przysługuje im odniesieniowa przezroczystość. Metafora ta oddaje pewną własność tych pozycji, a mianowicie fakt, że mają ona jak gdyby nie przykuwać uwagi do siebie, a jedynie wskazywać na desygnowany obiekt, a zatem funkcjonować niczym doskonale przezroczysta szyba, przez którą patrzymy na obiekty stojące za nią, ale której nie widzimy.