Atak węgierski nastąpił w najgorszym dla armii słowackiej okresie, gdy żołnierze narodowości czeskiej opuścili już Słowację i Zakarpacie, a nie wrócili jeszcze z Czech żołnierze słowaccy. Stacjonujące we wschodniej Słowacji 11., 12. i 17. dywizja VI korpusu, dowodzonego przez generała Augustína Malára, dysponowały tylko ułamkiem przewidzianego stanu osobowego. Ponadto armia słowacka, powstająca z podziału armii czechosłowackiej, była dopiero w trakcie organizacji i cierpiała na brak oficerów i podoficerów (oficerowie i podoficerowie narodowości słowackiej stanowili w armii czechosłowackiej odpowiednio 3,4% i 4,9%). Wreszcie jakiekolwiek akcje zbrojne utrudniał brak połączenia kolejowego między zachodnią i środkową Słowacją.
Oddziały słowackie zostały zaskoczone i nie podjęły zorganizowanego oporu. W pierwszych minutach walk Węgrzy zaskoczyli we śnie i wzięli do niewoli kompanię piechoty. Jednak już 23 marca oddziały słowackie spontanicznie skoncentrowały się w trzech miejscach: koło Stakčína major Matejka zebrał batalion piechoty i dwie baterie artylerii, w okolicy Michaloviec kapitan rezerwy Štefan Haššik zgromadził cztery bataliony piechoty i kilka baterii artylerii, koło Prešova powstało zgrupowanie pod dowództwem majora Šivicy.