Na pomoc ruszyły oddziały z głębi kraju, lecz ich marsz na wschód był spowalniany przez naciski niemieckie i problemy komunikacyjne. Ponadto musiały one zabezpieczać, również zagrożoną przez wojska węgierskie, południową granicę kraju.
23 marca doszło do intensywnych walk w okolicy Stakčína, z udziałem lotnictwa. Słowacy zatrzymali węgierski atak, z kolei ich kontratak rankiem 24 marca się nie powiódł, podobnie jak kolejny atak węgierski. Linia frontu się ustabilizowała aż do czasu zawieszenia broni.
W nocy z 23 na 24 marca do Michaloviec przybył major Kubíček, który objął dowództwo nad tamtejszym zgrupowaniem. W Preszowie naprawiono pięć samochodów pancernych OA wz. 30, uszkodzonych wcześniej przez czeskie załogi. Obsadzone zebranymi naprędce słowackimi załogami, samochody dotarły do Michaloviec nad ranem 24 marca. Następnie zgrupowanie michaloveckie wyprowadziło kontratak i wyparło Węgrów ze wsi Závadka (około 10 km na wschód od Michaloviec) na linię rzeki Okny. Przed północą z 24 na 25 marca zgrupowanie michalovieckie zaatakowało Węgrów we wsi Nižná Rybnica, ale zostało odparte i wycofało się w nieładzie, tracąc dwa samochody pancerne. Tymczasem do Michaloviec przybyły z Martina cztery samochody pancerne OA wz. 30, trzy lekkie czołgi LT wz. 35 i działko przeciwpancerne 37 mm.