Widma pierścienia głównego są podobne do widm księżyców Adrastea i Amaltea.
Własności pierścienia głównego można wyjaśnić zakładając, że znaczna część pyłu to cząsteczki o rozmiarze 0,1–10 μm. Założenie to wyjaśnia silniejsze rozpraszanie światła do przodu niż do tyłu. Jednak aby wyjaśnić silne wsteczne rozpraszanie (odbijanie) światła i delikatne struktury obserwowane w zewnętrznej części pierścienia głównego konieczne jest istnienie ciał o większych rozmiarach.
Analiza dostępnych danych fazowych i widmowych prowadzi do wniosku, że rozmiar cząstek w pierścieniu głównym ma rozkład Pareto:
gdzie n(r)dr oznacza liczbę cząsteczek o rozmiarze między r i r+dr a stała A jest parametrem normalizującym wyznaczonym na podstawie całkowitego strumienia światła z pierścienia(en) Brooks, S. M.; Esposito, L. W.; Showalter, M. R.; et al. (2004). „The Size Distribution of Jupiter’s Main Ring from Galileo Imaging and Spectroscopy”. Icarus 170: 35–57.Burns, J. A.; D. P. Hamilton & M. R. Showalter (2001), „Dusty Rings and Circumplanetary Dust: Observations and Simple Physics”, w Grun, E.; Gustafson, B. A. S.; Dermott, S. T.;