W 1871 roku wykonano pierwsze sprzęty. Aron ha-kodesz, ławki i wszystkie inne prace stolarskie wykonali miejscowi rzemieślnicy. Jesienią 1871 roku w nowej synagodze odbyły się już pierwsze uroczyste nabożeństwa, aczkolwiek siedziano jeszcze w niepomalowanych ławach. Ner tamid zapalono jesienią 1872 roku, co oznaczało oficjalne otwarcie synagogi.
W architekturze synagogi występuje jednoczesne oddziaływanie stylów: gotyckiego, barokowego i blisko-wschodniego, z dodatkiem wpływów romantycznych, a monumentalny charakter świątyni dodatkowo podkreśla ogrodzenie z kutego żelaza, otaczające wejście do synagogi i park przy niej. Kolorowe witraże okien są zdobione symbolami rodzin, które łożyły na budowę synagogi. W roku 1901 remontowano budynek po raz pierwszy, a potem ponownie w 1910 roku, umieszczając wówczas wewnątrz oświetlenie elektryczne. Pozłacaną nową Torę przekazano w 1912 roku. Do roku 1944 w synagodze regularnie odbywały się nabożeństwa, pomimo że losy ludności żydowskiej między dwiema wojnami światowymi stawały się coraz gorsze.