W sezonie 1947/1948, gdy opiekę nad klubem objęła Organizacja Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, drużyna awansowała do B-klasy. Klub rywalizował w tym czasie m.in. z Osadnikiem Myślibórz, Dębem Dębno, Pogonią Barlinek, a także drużynami ze Szczecina: Pionierem grającym swoje mecze na Jasnych Błoniach oraz Żydowskim Klubem Sportowym, skupionym w ramach Wojewódzkiego Komitetu Żydów Polskich. Ten drugi klub swoją siedzibę miał w miejscu dzisiejszej Arkonii. Mecze z lokalnymi drużynami wzbudzały w Gryfinie spore zainteresowanie. Miasto liczyło wtedy ok. 3 tys. mieszkańców, a na spotkania przychodziło ok. 1,5 tys. Na mecze wyjazdowe do Szczecina Polonia udawała się statkiem, a na pozostałe spotkania jeździła autobusami, które jednak prawie zawsze się psuły, a i były dość kosztowne.
Równie wiele kłopotów sprawiało skompletowanie sprzętu sportowego (butów, piłek itp.). Klub posiadał jedną własną piłkę, natomiast działacze załatwili z centrali jedenaście par używanych korków. Cały sprzęt był reperowany, zszywany, klejony, aby wytrzymał jak najdłużej. Jedną z form finansowania klubu była organizacja zabaw oraz festynów. Ciężar finansowania drużyny wzięli także na swoje barki sponsorzy. Dzięki nim piłkarze zyskali lepszy sprzęt czy też mieli opłacone koszty podróży.