Zawodnicy nie otrzymywali wynagrodzenia za grę, ale sponsorzy fundowali im jedzenie i picie przed i po meczachG. Racinowski, Polonia, Gwardia i Unia, czyli jak wyglądały początki piłki nożnej w powojennym Gryfinie, "Gazeta Gryfińska", 2014, nr 8 (248), s. 30..
Lata 1948-1950 Tłuste lata dla Polonii skończyły się wraz z tzw. "bitwą o handel" (eliminacja sektora prywatnego i na jego miejsce utworzenie Państwowych Domów Towarowych) datowaną na lata 1946-49. W związku z tym lokalni przedsiębiorcy musieli zrezygnować z finansowania klubu. Ich pomoc skończyła się w 1948 roku. W tym samym czasie na sportową scenę miasta wkroczyła nowa piłkarska siła w postaci Klubu Sportowego Gwardia Gryfino. Był on oczkiem w głowie Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, zatem opływał w niemałe bogactwo i dostatek. Dzięki temu szybko zajął miejsce Polonii, stając się tym samym najważniejszym klubem w mieście. Z czasem zaczął również podkupować najlepszych zawodników Polonii. Najstarszy gryfiński zespół, chociaż nigdy formalnie nie został rozwiązany, w praktyce zawiesił swoją działalność.