Ikkyū posługiwał się poezją w celu wyrażenia swojego oświecenia, jak również krytykowania establishmentu i, często, wysławiania zmysłowości nad rozkoszami duchowymi. Podczas gdy wielcy mistrzowie Chin okresu Tang tworzyli swoją nielogikę i zmagali się z intuicyjnym przekazem, Ikkyū uległ egzystencjalnemu życiu zmysłowemu. Jego liczne miłości spowodowały, że miał wielu potomków. Być może jeden z jego najwierniejszych uczniów – Jotei – był jego synem. W swoich wierszach opisuje z niezwykłą zmysłowością uroki życia: Kobiece ciało pachnie narcyzem. Ktoś wpatruje się długo w bajeczny wzgórek, zanim rozpocznie wspinaczkę. Północ w jadeitowym łożu, pomiędzy jesiennymi snami. Otwarty kwiat pod trąconą gałęzią śliwy Kołysze się łagodnie pomiędzy udami czarodziejki.
Starość W czasie wojny Ōnin Ikkyū kilkakrotnie zmieniał miejsce pobytu i widział nieszczęścia, jakie spadły na ludzi. To także znalazło ślad w jego pismach.