Mimo że Yoso zmarł w tym samym roku (1458), w którym został opatem Daitoku-ji, Ikkyū już prawie do końca swojego życia atakował go w wierszach; najwyraźniej stał się on symbolem zepsucia japońskiego zen. Jednak jego niepohamowana złość i resentymenty są dość nieoczekiwane u tej klasy oświeconego mistrza. Dopiero po siedemdziesiątce uspokoił się: Jeśli jestem spragniony, marzę o wodzie. Jeśli zmarzłem, marzę o skórzanym odzieniu. Marzenie o sypialni jest moją naturą.
Ikkyū zaatakował również poezję zen i to paradoksalnie, bo w swoich wierszach. Zaatakował literacki ruch Pięciu klasztorów, dziesięciu świątyń (jap. gozan-jissetsu), opanowany przez mnichów, którzy zaniechali zen, aby skupić się na tworzeniu podrabianych wierszy w oficjalnej chińszczyźnie. Przedkładali oni poezję nad zen i tworzyli ją – zamiast praktykować zen. Jego wiersze zebrano później w tomie Kyōun-shū (Wiersze Szalonej Chmury).