Nowy kształt otrzymały istniejące już wówczas kościoły dominikanów (Bazylika św. Stanisława Biskupa Męczennika w Lublinie z dobudowaną w 1630 r. wspaniałą kaplicą Firlejów) i bernardynów (Kościół Nawrócenia św. Pawła w Lublinie), a także Kościół Matki Bożej Zwycięskiej w Lublinie oraz Kościół Świętego Ducha w Lublinie. Zniszczony w pożarze dach kościoła farnego św. Michała zastąpiono nowym, z charakterystycznym kilkustrefowym szczytem.
Cechy renesansu lubelskiego wykazywały także inne, powstałe w początkach XVII wieku, kościoły i klasztory usytuowane poza obszarem Starego Miasta, na przykład kościół oo. Jezuitów (obecna katedra), kościół św. Agnieszki, kościół św. Józefa, czy wybudowany przy klasztorze karmelitanek bosych kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny.
Oddziaływanie Kościoły z elementami charakterystycznymi dla renesansu lubelskiego spotkać można także poza granicami regionu lubelskiego. Władysław Tatarkiewicz cechy typu lubelskiego przypisywał m.in. refektarzowi u oo. Paulinów na Jasnej Górze, czy jednej z kaplic Kalwarii w Wejherowie. Odnalazł je także w kościele św. Michała w Wilnie oraz w kościołach w Grodnie, Złoczowie i Żółkwi. Typ ten prezentuje także kościół w Krzemienicy koło WołkowyskaDorota Piramidowicz, Kościół p.w.