Sformułowanie oryginalne Dwie bizantyjskie dywizje, dowodzone przez dwóch generałów, stoją po przeciwnych stronach wąwozu. W wąwozie znajdują się wrogowie, którzy nie wiedzą o okrążeniu. Generałowie wiedzą o sobie nawzajem, wiedzą też, że jeśli tylko jedna armia zaatakuje, silniejszy wróg wygra – muszą więc zaatakować jednocześnie.
Generał A wysyła posłańca do generała B z wiadomością: „Atakujemy o trzeciej w nocy”. Generał B odsyła posłańca z potwierdzeniem „W porządku”. Generał B myśli – „jeśli posłaniec nie dotarł do A, generał A nie zaatakuje. Muszę mieć potwierdzenie.” Wysyła posłańca do A z prośbą o potwierdzenie ataku. Generał A przyjmuje posłańca i potwierdza atak. Generał A boi się, że jeśli potwierdzenie nie dotrze do B, ten nie zaatakuje. Prosi więc o potwierdzenie dotarcia swojego posłańca.
I tak dalej.
Sformułowanie ścisłe Rozważamy dwie komunikujące się strony – A i B.
Niech wiedzą pierwszego rzędu będzie wiedza na swój własny temat (lokalna wiedza danego agenta, w tym jego przekonania i intencje).