powierzchnie bardziej pagórkowate, o większych deniwelacjach, charakterystyczne dla obszarów, gdzie przy topnieniu lodowca powstawało dużo martwego lodu oraz pola drumlinowe.
W bezpośrednim sąsiedztwie pradolin i w strefie pobrzeża morskiego powierzchnia młodszej wysoczyzny bywa wygładzona i stosunkowo mniej urozmaicona niż na wysoczyznach wyżej położonych. Przyczyną tego jest zrównanie przez wody roztopowe lodowca jeszcze przed wyżłobieniem pradolin, albo przez wody Bałtyku, gdy po ustąpieniu lądolodu poziom morza był wyższy niż obecnie. Z biegiem czasu obszary moreny dennej ulegają rozcięciu i rozczłonkowaniu przez wody płynące, które siecią dolin rzecznych coraz głębiej wkraczają na jej obszar.
Starsza morena denna Starsze wysoczyzny morenowe zajmują rozległe przestrzenie w południowej Wielkopolsce, na Mazowszu i na Podlasiu, stanowiąc w tych okolicach dominujący typ krajobrazu.
Wiążą się one z utworami starszych zlodowaceń (środkowopolskiego i krakowskiego). Materiał, z którego są one w większości zbudowane (glina zwałowa, lub piaski zwałowe) jest ten sam co w przypadku młodszej moreny dennej.