Ten film, pulsujący agonią, ostatnim gestem życia, pulsuje także życiem”.
W Stanach Zjednoczonych Brzezina ukazała się w ramach retrospektywy twórczości Wajdy w 1981 roku, lecz była marginalizowana. Vincent Canby na łamach „The New York Timesa” pisał, iż Brzezina „jest ponura od początku niemal do końca i w ostatecznym rozrachunku niezrozumiała, choć zdarzają się w niej momenty dziwne i piękne”. Michael Blowen z „The Boston Globe” wymieniał Brzezinę wśród filmów „politycznie poprawnych, poetyczno-lirycznych”, dalekich od zaangażowania politycznego. Arthur Sabatini z czasopisma „Philadelphia Inquirer” określił Brzezinę mianem „poruszającego, lirycznego studium”, poświęcił jednak filmowi tylko jeden akapit.
Ocena po latach Bartosz Żurawiecki próbował po latach interpretować Brzezinę przez pryzmat homoseksualizmu autora pierwowzoru literackiego, upatrując w relacji między Bolesławem a Stanisławem napięcia homoerotycznego: „Leśnik nienawistnie patrzy na swego «campowego» brata, który przyjeżdża do głuszy z wielkiego świata, z Davos, przywożąc stamtąd rozmaite nowinki i perwersje. Zapewne skrycie się w nim kocha i dlatego znieść nie może jego ostentacyjnych amorów z Maliną”.