Janina Falkowska określiła Brzezinę mianem swojego ulubionego filmu Wajdy, twierdząc, że występujące w niej „motywy życia, śmierci, seksualności i przyrody nie są przytłaczające ani wizualnie odpychające, (…), ale subtelnie zasugerowane za pośrednictwem dobrze znanego Polakom malarstwa (…) oraz muzyki fortepianowej i samej ikonografii fortepianu, powiązanej ze śmiercią i żałobą”. Podobnie oceniała Brzezinę Ewelina Nurczyńska-Fidelska, pisząc, iż „adaptator, przy pomocy wybitnych aktorów, uczynił wszystko, by wewnętrzna prawda i dramat obu braci sprostały ich wizerunkom zawartym na kartach Iwaszkiewiczowskiego arcydzieła”. Robert Birkholc twierdził, że Brzezina jest „dziełem na wskroś «Wajdowskim» – sugestywnym wizualnie, pełnym symboliki, odwołującym się do kategorii mitu”.
Nagrody