Umiejętne korzystanie ze środków masowego przekazu pozwoliło mu jednak utrzymać rozpoznawalność i ponownie zaistnieć w życiu politycznym. Skorzystał z nowo wprowadzonej procedury konkurencyjnych wyborów na Zjazd Delegatów Ludowych i 27 marca 1989, zdobywając w Moskwie 89,6% głosów, uzyskał mandat deputowanego. Narastające rozczarowanie powolnym tempem reform Gorbaczowa dodatkowo zwiększało jego popularność, co przyczyniło się do wyboru Jelcyna 25 maja 1990 na przewodniczącego Rady Najwyższej Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Rad – funkcji odpowiadającej stanowisku szefa rządu.
Pokonał ówczesnego premiera Rosji Aleksandra Własowa, którego kandydaturę poparł Michaił Gorbaczow.
Prezydent Rosji I kadencja Jako premier wyznaczył prezydenckie wybory powszechne na 12 czerwca 1991. Stanął do nich i został wybrany ostatnim prezydentem Związku Radzieckiego, a po jego rozpadzie pierwszym prezydentem Rosji, uzyskując silny mandat społeczny.