Powodem liftingu było opracowanie małoseryjnego terenowego modelu M-72, który potrzebował atrapy z większymi otworami w celu lepszego chłodzenia, po czym dla ekonomii zaadaptowano ją także jesienią 1955 roku dla M-20W. Ulepszono wnętrze kabiny i deskę przyrządów oraz wprowadzono kierownicę z wewnętrzną obręczą klaksonu. Wprowadzono też radioodbiornik jako wyposażenie standardowe. Sylwetka samochodu pozostała niezmieniona, chociaż była już wówczas przestarzała, lecz model ten przewidziany był do wycofania. W listopadzie 1956 roku skierowano do produkcji następcę – M-21 Wołga, jednakże Pobieda pozostała w produkcji jeszcze do 1958 roku (ostatnią wyprodukowano 31 maja 1958)"M20 «Pobieda»", nr 73, DeAgostini, 2014, ISSN 2305-4026 (ros.), s. 10-11..
Specyfiką radzieckiego przemysłu motoryzacyjnego było powstawanie specjalnych fabrycznych wersji taksówek, różniących się wyposażeniem; w przypadku Pobiedy był to M-20A, wyprodukowany w latach 1949–1958 w liczbie 37 492 samochodów. Samochody M-20A miały taksometr zamiast radia, uboższe wykończenie wnętrza z łatwo zmywalnego dermatoidu i zwykle dwukolorowe malowanie z poziomym pasem z szachownic (typowo: dół czekoladowobrązowy i góra beżowa).