72–74..
15 listopada 1920 na placu miało miejsce uroczyste wręczenie buławy marszałkowskiej pierwszemu marszałkowi Polski, Józefowi Piłsudskiemu.
Podczas przewrotu majowego, 12 maja 1926 ok. 18.30, na placu doszło do starcia pomiędzy oddziałami wiernymi rządowi Wincentego Witosa a zamachowcami. Walka z wykorzystaniem ustawionego na placu działa i dwóch samochodów pancernych zakończyła się po kilkunastu minutach z ofiarami po obu stronach, po czym wojska rządowe wycofały się.
W czasie powstania warszawskiego plac był terenem walk; 5 sierpnia 1944 roku powstańcy zdobyli tam niemiecki transporter opancerzony, który nazwali „Starówka”. Zabudowa placu, która poważnie ucierpiała już podczas obrony Warszawy w 1939, została zniszczona podczas powstania i przed wycofaniem się okupacyjnych wojsk niemieckichZob. Adolf Ciborowski: O zniszczeniu i odbudowie miasta, Warszawa 1969, Wydawnictwo „Interpress”, s.63..
W 1948 pod placem zbudowano tunel Trasy W-Z, który zastąpił rozebrany w lutym tego samego roku wiaduktu Pancera. W 1949 plac został połączony z Trasą schodami ruchomymi wyprodukowanymi przez moskiewskie przedsiębiorstwo „Metrostroj”. Plac został wyłożony grubą kostką granitową przeniesioną z placu Grzybowskiego.