W jego publicystyce pojawiły się wówczas po raz pierwszy wątki rasistowskie i antysemickie, gdyż wspólna Europa miała być tworzona przez „prawdziwych Europejczyków”, nieskażonych „biologicznym fatalizmem”, cechującym Żydów. Natomiast Niemcy dali szansę Francji po 1940 r. bycia sobą – „nordycki element” miał wprowadzić zdrowy ład na „zre-germanizowanym” kontynencie, zapewnić równowagę między elementami „nordyckimi” i „śródziemnomorskimi”.
Rozwijała się jego twórczość literacko-publicystyczna. Został redaktorem pisma „Je suis partout” oraz wychodzącego dalej pod okupacją pisma literackiego „La Nouvelle Revue Française”, z którym blisko współpracował w okresie międzywojennym. Opublikował kolejne książki: zbiory publicystyki (Notes pour comprendre le siècle, Le Français d’Europe) oraz kolejne powieści (L’Homme à cheval, Les Chiens de paille) i dramaty (Charlotte Corday, Le Chef).