Pod koniec 1942 r. w poglądach Pierre’a Drieu La Rochelle pojawiło się rozczarowanie rzeczywistością, związane z pierwszymi klęskami wojsk niemieckich na Wschodzie. Doszedł do wniosku, że jego nadzieje nie mają szans na spełnienie, a Europa zostanie w najbliższym czasie zniszczona i ponownie podzielona. Adolf Hitler nie zdoła ziścić jego idei, gdyż nie jest „europejskim”, lecz tylko niemieckim nacjonalistą. W rezultacie do jego twórczości literackiej ponownie powróciły wątki dekadenckie – pisarz przyoblekł się w szaty proroka wieszczącego zagładę Francji i Europy. Zwątpił też w literaturę, ponieważ nie dawała mu już poczucia duchowej siły, przestała być aktem twórczym, za pomocą którego mógłby formować nową rzeczywistość. Taką siłą stała się teraz śmierć, którą obsesyjnie gloryfikował na kartach swego dziennika. Jednakże nie wyrzekł się faszystowskich przekonań o potrzebie przebudowy Europy. Nadał im tylko nowy, apokaliptyczny wymiar – zniszczenie miało być kolejną drogą do osiągnięcia duchowej rewolucji zmieniającej postać świata.