proces ten umożliwiał kopiowanie postaci rysunkowych bezpośrednio na klatkę i przyspieszał animację, unikając kosztownego nakładania na tusz. Choć Disney był sceptyczny co do efektu końcowego zbliżonego do grafiki, zaaprobował wynalazek. W ramach restrukturyzacji studio musiało zamknąć dział kreślarski oraz osoby zatrudnione do przejęcia rysunków animatorów i przygotowania układu kompozycyjnego. Około stu osób musiało szukać nowej pracy, część dołączyła do działu nakładania tuszu i do działu kserografii, a jeszcze inni odeszli z wytwórni. Anderson wykorzystał fakt, że Disney wówczas był nieobecny w wytwórni i zdecydował się na eksperymentowanie z wyglądem filmu, a animatorzy poczuli większą swobodę twórczą.
W lipcu 1959 roku Disney z żoną odwiedził Wielką Brytanię i wykorzystał jako okazję do spotkania z Dodie Smith. Autorka spodziewała się ujrzeć „małego, wrednie wyglądającego Żyda z Hollywood” i z zaskoczeniem odkryła, że Disney to „wysoki i szeroki mieszkaniec Środkowego Zachodu o przystojnym wyglądzie”. W uprzejmej rozmowie opowiedziała o inspiracji powieści swoją dalmatynką Folly i jej miocie.