Jednakże w odróżnieniu od reszty prerafaelitów hołdujących epoce wieków średnich, Burne-Jones sięgał później chętnie i do klasycznych motywów antycznych (cykl Perseusz, Pigmalion), do grecko-rzymskiej tematyki mitologicznej (Napój Kirke, Zwierciadło Wenery, Sybilla Delficka). Poza tym znaczną część prac (witraże, freski, obrazy sztalugowe) poświęcił chrześcijańskiej tematyce sakralnej, zazwyczaj czerpiąc ze źródeł biblijnych (Sponsa de Libano, Zwiastowanie, Gwiazda betlejemska) i hagiograficznych (przedstawienia ze św. Jerzym, wizerunki aniołów). Wiele obrazów nosi tytuły łacińskie dla zaakcentowania ducha średniowiecza.
Pod względem technicznym przedstawienia te charakteryzował dekoracyjny linearyzm o płynnych, falistych liniach, z wykorzystaniem w tle licznych motywów roślinnych będących zapowiedzią europejskiej secesji. Stylistycznie są one w większości nacechowane symbolizmem i romantycznym mistycyzmem, które artysta wykorzystywał dla przekazania prawd moralnych. Mistycyzm europejskich romantyków dominuje w większości prac Burne-Jonesa. Symbolizm najsilniej wyrażał się naturalnie w przedstawieniach alegorycznych (Godziny, Muzyka, Noc, Dzień, Wierność). Zauważono, iż w tym kontekście w dziele twórczym Burne-Jonesa można mówić nawet o „symbolicznym spotęgowaniu klasycyzmu”H.H. Hofstätter, Symbolizm, dz. cyt., s. 55..