Istotną część twórczości stanowiły ilustracje do książek; tworzył także projekty mebli, tkanin (tapiserii, innych obić, haftów), mozaik, kostiumów i dekoracji teatralnychA. Lys Baldry, dz. cyt., s. 36–39..
Edward Bourne-Jones, który przygotowując się do kariery duchownego, ostatecznie został „kapłanem sztuki”, pod koniec XIX wieku stał się czołową postacią estetyzmu. Pierwotnie naśladowca Rossettiego, rozwinął jego sztukę z nadaniem jej form lepiej przyswajalnych dla powszechnego odbiorcy. Według jednego z krytyków przedstawiał sobą „mieszaninę gotyckiej duchowości i klasycznego wdzięku spowitą w budzącą powszechny szacunek renesansową szatę”. Inny określił go jako „koronnego świadka estetyzmu, wysubtelnionej dekadencji zmysłów i nowej duchowości symbolizmu”. Na ekspozycji w Grosvenor Gallery uznany został za „przywódcę angielskich malarzy naszych czasów”, stojącego na czele „quasi-klasycznej, na wpół mistycznej szkoły”A. Konopacki, dz. cyt., s. 12.. Wywarł pewien wpływ na zaprzyjaźnionego z nim belgijskiego symbolistę F. Khnopffa, także na A. Beardsleya we wczesnym okresie tworzeniaH.H. Hofstätter, dz. cyt., s. 334, 337.