Autorzy opisu olorotytana rozważają w swej pracy, czy na pewno stanowi zjawisko fizjologiczne, a nie patologiczne. Zauważają, że powtarza się zbyt regularnie na kolejnych kręgach, by miało stanowić wyraz jakiejś patologii. Zastrzegają jednak, że nie można w chwili tego opisu mieć takiej pewności, mogą ją zapewnić (bądź ją obalić) jedynie kolejne znaleziska.
Kończyna przednia Olorotytan miał łopatkę bardziej wydłużoną niż inni przedstawiciele jego rodziny. Towarzyszyła jej solidna kość krucza. Godefroit i współpracownicy hak tej ostatniej opisują jako względnie niewielki, zauważają natomiast dużą wypukłość, do której zażyciowo przylegał mięsień dwugłowy ramienia.
Kość ramienna była bardzo dobrze zbudowana. Przebiegał na niej dobrze wyrażony grzebień naramienno-piersiowy. Taka budowa nie wyróżniała Olorotitan spośród innych Lambeosaurinae.
Kończyna tylna Autorzy opisu olorotytana porównują jego kość biodrową do obserwowanych u lambeozaura czy korytozaura, nie stwierdzając istotnych różnic poza odchylonym do dołu wyrostkiem przedpanewkowym, dobrze zbudowanym wyrostkiem zapanewkowym oraz również dobrze wyrażonej strukturze zwanej antitrochanter (słowo trochanter oznacza krętarz, wyniosłość na kości udowej).