Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki: M. nivalis nivalis (Linnaeus, 1766) – południowa Europa M. nivalis leucura Bonaparte, 1855 – południowa i wschodnia Turcja M. nivalis alpicola (Pallas, 1811) – Kaukaz i północny Iran do Afganistanu M. nivalis gaddi Zarudny & Loudon, 1904 – południowo-zachodni Iran M. nivalis tianshanica Keve-Kleiner, 1943 – wschodni Kazachstan i północny Tadżykistan M. nivalis groumgrzimaili Zarudny & Loudon, 1904 – północno-zachodnie Chiny do środkowej Mongolii M. nivalis kwenlunensis Bianchi, 1908 – zachodnio-środkowe Chiny i północny Tybet (południowa część prowincji Sinciang)
Do Polski zalatuje wyjątkowo – stwierdzono ją tylko 3 razy, łącznie obserwowano około 15 osobników. Najstarsze obserwacje pochodzą z 1859 i 1912 roku z Sudetów. 12 kwietnia 2016 widziana po raz trzeci w Borzykowej pod Radomskiem (woj. łódzkie).
Morfologia mały|lewo|Śnieżka w szacie spoczynkowej Długość ciała wynosi 17–17,5 cm, masa ciała 31–57 g. Dorosłe osobniki mają szarą głowę z czarnym podbródkiem. Wierzch ciała brązowoszary z białymi plamami na skrzydłach. Spód ciała biały. Ogon biały z czarnymi lotkami środkowymi. Dziób koloru kości słoniowej (u samca w szacie godowej czarny).