W 1927 powrócił do Lwowa i podjął praktykę adwokacką. Był aktywnym członkiem Sojuzu Ukraińskich Adwokatów oraz Lwowskiej Izby Adwokackiej. W latach trzydziestych był obrońcą w procesach politycznych np. Ukraińskiej Organizacji Wojskowej, a następnie Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Był znakomitym adwokatem. Piękny język, trafny dobór argumentów, krasomówstwo sprawiły, że cieszył się dużym autorytetem także wśród środowisk polskich. Powołany został do Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie. Był zwolennikiem porozumienia i współpracy z Polakami. W latach 1937–39 był prezesem Ukraińskiej Partii Socjal-Demokratycznej.

Po zajęciu Lwowa przez Sowietów otrzymał propozycję podjęcia pracy jako profesor prawa państwowego w Uniwersytecie Lwowskim. Zanim do tego doszło, w grudniu 1939 został przy współudziale radzieckiego rektora Uniwersytetu M. Marczenko, aresztowany przez NKWD, przewieziony do Kijowa. Tam został skazany na 10 lat łagru. Zmarł w obozie w Marjinsku na Zachodniej Syberii 25 lutego 1942. Rząd RP na uchodźstwie do 1943 czynił jeszcze starania o uwolnienie go.

Synem Włodzimierza był Jurij Starosolski (1907–1991).