W początku 1812 roku dowodził pierwszym korpusem armii dunajskiej admirała Cziczagowa, razem z którym walczył pod Brześciem i pod Berezyną, po czym ścigał nieprzyjaciela do Wisły. W 1813 r. brał udział w zdobyciu Torunia (11 marca 1813 r. odznaczony Orderem św. Jerzego II klasy i pruskimi orderami Czarnego i Czerwonego Orła). W bitwie pod Königswarthą, gdzie dowodził lewym skrzydłem zdobył 5 dział i wziął do niewoli czterech generałów i 1200 żołnierzy. Uczestniczył w bitwie pod Budziszynem. W sierpniu korpus Langerona wchodzi w skład śląskiej armii feldmarszałka Blüchera i uczestniczył w bitwach pod Dębowym Gajem, Lwówkiem Śląskim, Złotoryją, nad Kaczawą i pod Bischofswerdą. Za udział w tych działaniach, Aleksander I udekorował go Orderem św. Aleksandra Newskiego z brylantami. W bitwie pod Lipskiem 5 października atakował lewe skrzydło nieprzyjaciela, a 7 października jego korpus wdarł się do miasta. W styczniu 1814 r. wkroczył z wojskami do Francji. Odznaczył się pod Soissons, Craonne, Laon, Reims. Dowodził całą kawalerią pod La Fère-Champenoise. Po zdobyciu Paryża, Aleksander I przy spotkaniu z Langeronem powiedział: „Panie Hrabio, zgubił pan to na wzgórzu Montmartre, a ja znalazłem” i wręczył mu Order Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania.