Przedni koniec kości ramiennej zdobi wyraźna główka. Grzebień naramienno-piersiowy prawie prostej wedle odkrywców anabisetii, a zgiętej ku bokowi wedle odkrywców Trinisaura, przypominającej spotykane u innych iguanodonów kości ramiennej jest szczątkowy, podobnie jak u notohipsylofodonta czy Talenkauen, wedle autorów rodzaju niski, ale solidny. Brzeg tylny rzeczonej kości jest silnie wypukły. Kłykcie promieniowy i łokciowy rozwinęły się kiepsko. W przeciwieństwie do nich kość łokciowa ma dobrze zbudowany wyrostek łokciowy, podobnie jak u większości krewnych anabisetii. Kości śródręcza są smukłe, i to bardziej niż u driozaura czy hipsylofodona. Cechująca się ostrymi bokami piąta kość śródręcza uległa spłaszczeniu, co zalicza się do cech diagnostycznych.
Kończyna dolna Kość biodrowa, długa i niska, cechuje się długim, przekraczającym połowę długości całej kości biodrowej wyrostkiem przedpanewkowym, wchodzącym w skład cech diagnostycznych anabisetii. U żadnego ornitopoda nie odnotowano dłuższego wyrostka przedpanewkowego. Kierował się ku wyrostkowi przedłonowemu i sięgał jego krańca głowowego – stanu takiego się u innych ornitopodów nie spotyka. Przyśrodkowo jest on głęboko wgłębiony. Długi i niski jest też wyrostek zapanewkowy.