Wracając do talerza kości biodrowej, jego górne odgraniczenie jest trochę esowate, co autorzy rodzaju porównują do gasparinizaury czy iguanodonów bardziej zaawansowanych ewolucyjnie, a w części tylnej także nieco grubsze – tutaj zaznacza się różnica między anabisetią a hipsylofodonem. Wspominany wyżej wyrostek przedłonowy jest spłaszczony bocznie, czym odróżnia się od prętowatych wyrostków gasparinizaury czy Trinisaura. Otwór zasłoniony nie różnił się istotnie od obserwowanego u gasparinizaury. Kość kulszowa cechuje się prostym trzonem, w części bliższej w przekroju jest ona raczej trójkątna, w dalszej stając się bardziej czworokątna. Jej wyrostek zasłonowy, położony w przedniej części, nie różni się istotnie od swych odpowiedników u innych Dryomorpha. Dystalnie natomiast kość nosi stopę.

Szeroka panewka stawu biodrowego umożliwia znaczny zakres ruchów kości udowej. Prawa kość udowa cenomańskiego ornitopoda przypomina analogiczną kość u okazu MEPyG-177 z formacji Allen. Nie dorównuje długością piszczeli. Krętarz przedni i krętarz większy dzieli szczelina, jak u Trinisaura. Krętarz mniejszy zbudowany jest dobrze. Rozległy dół krętarzowy cechuje się ostrym odgraniczeniem od strony przedniej.