Odkrycie W 1856 William Thomson odkrył magnetoopór zwyczajny. Eksperymentował z kawałkami żelaza i odkrył, iż opór zwiększa się gdy prąd elektryczny ma ten sam kierunek przepływu co siły pola magnetycznego i zmniejsza się gdy kierunek prądu zostanie zmieniony o 90° względem kierunku sił magnetycznych. Podczas kolejnych eksperymentów zastąpił żelazo niklem, uzyskując podobny rezultat, ale na większą skalę (efekt był bardziej zauważalny – łatwiejszy do pomiaru). Uzyskany efekt badań nazywany jest magnetooporem anizotropowym (AMR). Ponadto w 2007 roku Albert Fert i Peter Grünberg zostali nagrodzeni nagrodą Nobla za odkrycie gigantycznego magnetooporu.
Magnetoopór geometryczny thumb|Dysk Corbino – dla oddziaływania zewnętrznego pola magnetycznego, trajektoria ruchu nośników ulega zmianie z linii prostej na zakrzywioną thumb|Corbino disc Przykładem oporu magnetycznego związanego z kierunkiem pola magnetycznego i prądem elektrycznym może być efekt zaobserwowany na dysku Corbino. Składa się on z dwóch (oddzielonych od siebie) pierścieni wykonanych z nadprzewodników, między które doprowadzone jest napięcie z baterii. Bez przyłożonego pola magnetycznego, prąd płynie radialnie (najkrótszą drogą) z jednego pierścienia na drugi.