Przykładając pole magnetyczne prostopadle do pola powierzchni pierścieni, na płynący prąd zadziała siła Lorentza. W rezultacie ruchliwość przepływających nośników ulegnie zmniejszeniu, a więc rezystancja pomiędzy pierścieniami zwiększy się. Efekt ten zależy nie tylko od wartości przyłożonego pola magnetycznego, ale głównie od wymiarów geometrycznych zastosowanego układu. Stąd nazwa zjawiska magnetooporu geometrycznego. Ludwig Boltzmann jako pierwszy zainteresował się tą kwestią w 1886 roku. Później, w 1911 roku została ona ponownie zbadana przez Orso Mario CorbinoG Giuliani (2008). „A general law for electromagnetic induction”. EPL. 81 (6): 60002. https://ui.adsabs.harvard.edu/abs/2008EL.....8160002G/abstract..
W prostym modelu, zakładającym, że reakcja na siłę Lorentza jest taka sama, jak w przypadku pola elektrycznego, prędkość nośnika jest określona przez:
gdzie jest ruchliwością nośników. Wyznaczając równie dla prędkości, otrzymujemy: