thumb|240px|Muzeum pamięci pisarza w Ashiya Niewielu pisarzy tak dogłębnie poznało mroczne zakamarki ludzkiej namiętności i pożądania. Z pewnością zaś żaden inny japoński pisarz nie przejął tak licznych elementów ze sprzecznych wobec siebie tradycji: japońskiej i zachodniej, poszukując istotnej syntezy obu kultur. W swej twórczości, naznaczonej piętnem pogoni za anormalnymi przyjemnościami, zajmuje się tym, co dla innych jest żenujące i niegodne opisu.
Tanizaki dokonał przekładu klasycznej powieści Genji monogatari z XI wieku. Pierwsze wydania ukazały się w latach 1940–1942, jednak w następnych latach wielokrotnie była poprawiana, aż do 1964 roku – wtedy została wydana wersja ostateczna, licząca 2200 stron.
W 1923 roku został wybrany do Japońskiej Akademii Sztuki. Laureat Nagrody Asahi za 1948 rok.
Twórczość Tatuaż (Shisei, 1910) – opowiadanie uznawane za właściwy debiut pisarza. Utwór jest sadomasochistyczną opowieścią o artyście, który zamarzył o wytatuowaniu obrazu na ciele pięknej kobiety. Akcja toczy się w scenerii dzielnicy rozrywkowej Edo. Szalone pomysły artysty oscylują wokół piękna i okrucieństwa. Diabeł (Akuma, 1912) Diabły w biały dzień (Hakuchū Kigo, 1918) - Zaczytany w kryminałach Sonomura jest świadkiem niecodziennego zdarzenia.