Zasadnicze koncepcje Zasadniczym zagadnieniem i tematem przewodnim w myśli postmodernistów jest przekonanie o płynnej względności oraz społecznym konstruktywizmie idei. Myśliciele nurtu postmodernistycznego przyjmują postawę opozycji wobec stabilnej nowoczesności [post – po łacinie 'po']. Teoretycy ponowoczesności piszą o wyczerpaniu tradycyjnych i modernistycznych koncepcji, poczynając od „śmierci człowieka” jako suwerennego podmiotu (Michel Foucault) i „śmierci autora” (Roland Barthes), a dochodząc do kryzysu systemów znaczeń semiotycznych (Jacques Derrida) oraz kwestionując systemy wartości jako arbitralne i determinujące człowieka. Postmodernizm bywa łączony z poczuciem niepokoju wobec modernizmu utożsamianego z systemami totalitarnymi oraz z powojennym osłabieniem wiary w linearny postęp cywilizacyjny. U podstaw postmodernizmu leżą egzystencjalizm, psychoanaliza, teoria krytyczna szkoły frankfurckiej, poststrukturalizm, dekonstrukcja oraz feminizm. Postmoderniści wytykają swoim poprzednikom niewzruszoną wiarę w zdolność bycia wolnym od kwestii politycznych podziałów.