Większość intelektualistów francuskich odpowiedzialnych za teoretyczną inspirację myśli postmodernistycznej zaczynało swoją karierę z pozycji marksistowskich, odziedziczonych po wydarzeniach majowych 1968 roku; nie oznaczało to jednak przywiązania do ekonomicznej teorii walki klas ani opowiedzenia się po stronie klasy robotniczej. Hasła śmierci podmiotu społecznego, końca historii emancypacji oraz upadku polityki opartej na reprezentacji stały w sprzeczności ze społecznymi hasłami marksizmu, za co postmoderniści byli krytykowani także przez tradycyjną lewicę.
Główni przedstawiciele Zygmunt Bauman W myśli socjologicznej Baumana uprzywilejowane miejsce zajmuje „ponowoczesność”. Polski socjolog dowodził, że epoka ponowoczesna przyczyniła się do powolnego rozpadu państwowości rozumianej jako samowystarczalność gospodarczą, militarną oraz kulturalną. Powstaje coraz większa liczba małych, słabych państw, które próbują przeciwstawić się światowej kontroli, a jednocześnie stają się bezradne wobec kapitału międzynarodowego. Ponieważ przepływ tego kapitału do krajów oferujących tanią siłę roboczą nie jest kontrolowany przez te państwa, Bauman wynalazł określenie opisujące tę fazę nowoczesności, nazywając ją „płynną nowoczesnością”.