w nocy 15 września tego roku „nie zważając na zmęczenie ludzi i koni osiągnął po 60 klm. marszu Styr, zaskoczył obsadę nieprzyjacielską – wziął część do niewoli i utrzymał przyczółek, aż do przybycia reszty brygady. Tym czynem umożliwił dalszy pościg konnej artylerii Budionnego i szybkie zajęcie Równego”. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Z dowództwa 9 pułku ułanów został zwolniony na własne żądanie z powodów rodzinnych.
27 lutego 1921 został przeniesiony z 214 puł. do 18 pułku ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 22 marca 1921 powierzono mu tymczasowo dowództwo pułku. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów jazdy. 15 maja 1923 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy 18 pułku ułanów. 25 września 1925 wskutek upadku z konia doznał wstrząśnienia mózgu i ogólnych potłuczeń. Do 4 października leczył się w Sanatorium Św. Elżbiety w Poznaniu, a następnie przebywał na urlopie zdrowotnym do 15 listopada tego roku. Od 2 października 1925 obowiązki dowódcy pułku łączył z pełnieniem obowiązków dowódcy XV Brygady Kawalerii w Grudziądzu.