Przełamała niechęć do wyjazdu i zamieszkała wraz z mężem w Berlinie, gdzie mieszkała kochanka męża. Einstein sporządził żonie spis zakazów, m.in. żądał od niej, aby nie odzywała się niepytana. W 1914 roku zaraz przed wybuchem I wojny światowej spakowała swoje rzeczy i wróciła z dziećmi do Zurychu. Einstein został z kochanką w Berlinie, w 1916 roku zażądał rozwodu, a gdy wiadomość dotarła do Szwajcarii, Marić rozchorowała się. Dziećmi opiekowała się jej młodsza siostra Zorka, która przeżyła załamanie nerwowe i dwa lata spędziła w klinice psychiatrycznej. W końcu Marić zgodziła się na rozwód, rozstanie nastąpiło 14 lutego 1919 roku. Einstein miał płacić alimenty, zdeponować w banku 40 000 marek niemieckich, z których odsetki miały być do dyspozycji Marić.
Wśród licznych finansowych gwarancji zabezpieczających byt jego rodzinie znalazło się ponadto zastrzeżenie, że w razie otrzymania przez fizyka Nagrody Nobla całą sumę przekaże byłej żonie. Po zdobyciu Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1921 roku Einstein przekazał jej pieniądze, za które kupiła w Zurychu trzy nieruchomości. Ponieważ ich syn Eduard Einstein chorował na schizofrenię, resztę środków przeznaczyła na jego leczenie kliniczne. W 1922 roku jej ojciec zmarł na udar mózgu, w 1935 roku zmarła jej matka.