Dwa lata później został wyniesiony do godności kardynała prezbitera z kościołem tytularnym S. Sabina na Awentynie. Kapelusz kardynalski i tytuł otrzymał 16 września 1720 roku. Był kamerlingiem kolegium kardynalskiego od lutego 1729 do lutego 1730 roku. Uczestniczył w konklawe z 1730 roku.
Dyplomata Należał do doradców cesarza Karola VI. Posiadając pełne zaufanie dworu wiedeńskiego, w latach 1720–1722 był jego stałym przedstawicielem cesarza przy Stolicy Apostolskiej. W jego imieniu na konklawe z 1721 roku zgłosił weto wobec kandydatury kardynała-sekretarza stanu Fabrizio Paolucci. Dążył do poprawy stosunków między Kurią Rzymską a dworem cesarskim w Wiedniu. Przeprowadził całkowitą reorganizację cesarskiego poselstwa w Rzymie. Dzięki jego zaangażowaniu i sprawnościom dyplomatycznym w 1722 roku diecezja wiedeńska została podniesiona do rangi arcybiskupstwa i metropolii.