Nicolaus Olahus (węg. Oláh Miklós, słow. Mikuláš Oláh; ur. 10 stycznia 1493 w Sybinie, zm. 15 stycznia 1568 w Pożoniu lub Trnawie) – węgierski dostojnik państwowy, historyk, poeta i humanista pochodzenia wołoskiego, spokrewniony z niektórymi hospodarami wołoskimi. Od roku 1553 do śmierci arcybiskup ostrzyhomski.
Życie Olahus od 1505 roku studiował łacinę, teologię, retorykę, muzykę i astronomię na uczelni w Wielkim Waradynie (dziś Oradea). Był ulubieńcem na dworze węgierskiego króla Ludwika II, dzięki czemu piastował wiele wysokiej rangi urzędów państwowych i kościelnych. Po bitwie pod Mohaczem, w której poległ Ludwik II, osobiście odprowadził królową Marię na emigrację. W Brukseli nawiązał znajomość z Erazmem z Rotterdamu, z którym prowadził intensywną korespondencję (do dzisiaj zachowało się 29 listów). Po powrocie na Węgry, w 1542 roku został doradcą króla, w 1543 królewskim kanclerzem, a w roku 1562 zarządcą Węgier. Od 1553 roku był także arcybiskupem ostrzyhomskim z siedzibą w Trnawie.
Wspierał rozwój katolickiego i świeckiego szkolnictwa. W 1561 r. sprowadził do Trnawy pierwszych jezuitów, którzy mieli poprowadzić tamtejszą nową szkołę (powstałą z połączenia szkoły kapitulnej i szkoły miejskiej). Wybudował dla niej specjalny budynek, zwany dziś Seminarium Oláha.