Jego powieść Synnøve Solbakken (1857) uznawana jest za jedno z dzieł, które przyczyniły się do odnowienia norweskiej prozy i umocnienia nurtu narodowego w literaturze.
Istotną rolę w rozwoju norweskiej powieści odegrała również Camilla Collett (1813-1895), młodsza siostra Wergelanda, uznawana za pionierkę norweskiego ruchu kobiecego i jedną z prekursorek literatury realistycznej. Jej powieść Córki wojewody (1854–1855, norw. Amtmandens døttre) stanowi krytykę ograniczonej pozycji kobiet w społeczeństwie oraz konwencji regulujących małżeństwo i życie rodzinne. Collett była pierwszą przedstawicielką realizmu krytycznego w literaturze norweskiej.
Do najważniejszych dzieł literackich tego okresu należą również dramaty Henrika Ibsena Brand (1866) oraz Peer Gynt (1867). Oba utwory polemizują z wyolbrzymionym romantyzmem narodowym, jednocześnie nawiązując do jego estetyki i tematów. Zapowiadają one zwrot ku realizmowi i problematyce społecznej, które w kolejnych dekadach zdominowały twórczość Ibsena oraz literaturę norweską.